ENIGMA

 

 

    Wiatr wiatraka                                                        

 

On spogląda na mnie                                                          

z beczki śmiechu                                                                      

z wiatrem wiatraka                                                         

wewnętrznego popędu                                                           

pogonionego

rumaka konika

morskiego toni                                                                       

malowanego                                                                                                                                                                                                   

drewnianego konia                                                  

z drzewca                                                                   

osi oszczepu                                                               

plemienia jednego                                                          

chybotliwie                                                                

tonącego w łodzi                                                               

wodza                                                                                                            

 

Nietakt doznania

 

Poćwiartowane wiekiem

ręce staruszki

przemykają przypadkiem

po moich w autobusie

 

...

Wiedział pradziad

czemu licho                                                                                                    

gryzło sęk

a sedno spowijano

niedostępnie

jak cyklon

byle dalej

od egzorcyzmów

spełnień

 

...

Ty nie wiesz

chociaż

lecące dusze

zostawiają niemal

ślady ust

na twoich szybach

rozpychają ramiona

w twoich oknach

 

deklinacja

 

cekiny z rąbka wszechrzeczy

deklinują się przez ckliwe

kocham

odpadają jak

kupione kupony

ktoś za nie

wpadnie w przepaść

 

 

 

***

 

owinąłeś w bawełnę

liszki

jesteś Bogiem

       

 

ŻĄDŁO        

W przebudzeniu osy

świat zawarł pakt   

z bólem.

Jego zwinny

chart

ma w nim swoją

płonącą połoninę

kiedy zapalają

ogień

giną roje owadów

 

 

                                                                                ARKA NOEGO

                                                 

                                                                               Miasto się wyprowadza

                                                                                Ulice na sprzedaż

                                                                                Ze wszystkim

                                                                               Każdym domem

                                                                               I mieszkańcem

                                                                                Kto da więcej

 

                                                                                Kto da więcej

                                                                                 Ten przejdzie

                                                                                    Przez ucho igielne

                                                                                Na wielbłądzie

                                                                                Miasto się wyprowadza

OLŚNIENIE                                                              Ulice na sprzedaż

 

Oślepłam na jedno oko                                              Brama z napisem:

zostało mi drugie                                                   Artystom i żebrakom

teraz widzę lepiej.                                                   Wstęp wzbroniony

Cienie nie dały mi odpocząć                                    Ci zostają

weszłam w ich kałuże                                              Na starym miejscu

były bezpieczne wtem                                          Niech idą do cyrku

wydrążyły się w okopy                                              

krajobraz zmalał                                                   Miasto odeszło

w kolory jaskrawe -                                                      Zabrało podłogi

soczewką przerażenia                                           Z oddechu wilgoci

ściągnęłam je na siebie                                               Wychodzą zwierzęta

- zgrały się w artylerii.                                                Zawinięte w liście

W grudkach ziemi szczęśliwa                                  Zamknięte w kokony

jestem świadkiem

wschodzenia rosy

okopy wrastają w nozdrza

oddech odsyła je w stronę deszczu.                 KATARZYNA KOLBOWSKA

 

 

MIKROKOSMOS

 

 

Kraj ten sam

co na źrenicach

jelenia.

Jasne pola chabrów

zahaczają o nieboskłon.

Na mikro-stacjach

chwile łapią odpoczynek.

Stało się

kształt dobrotliwie

kulisty

zatoczył się i przysiadł.

Idę dalej.                                                                                                   


powrót


www.enigma.pl ©  1986-2004